Lieve medereizigers/lezers,

Dit word een lang verhaal dus ga er maar eens lekker voor zitten ;-) Ik heb halverwege dit hele verhaal heel groot STOP neergezet zodat je het verhaal ook in 2en kan lezen ;-)

We zijn inmiddels beland in Cahuita aan de caribische kust en hebben hier een mega schattig (en klein) bungelow achtig huisje zo'n 200 meter van het strand en zo ook van het centrum, die de andere kant op is. Maar hierover later meer....

De dag na het schrijven van ons laatste verhaal ben ik ingestort. Ik was vreselijk moe, misselijk en mijn buik was keihard. Ondanks dat ik echt niet wilden moest ik verplicht een rustdag inlassen want dit ging echt niet. Waardoor Kyano en Sven een dag samen op pad zijn gegaan. In de ochtend hebben ze een heel mooi stuk door het nevelwoud gelopen, waar ze dankzij een gids en een enorme verrekijker ook nog een luiaard hebben gezien J Helaas geen foto's van kunnen maken want dit was veel te ver weg. In de middag kwamen ze met lekkere broodjes in ons huisje en zaten ze vol verhalen. Kyano vond het wel STOER op avontuur met zijn papa! Overigens heb ik de hele dag alleen maar gelezen, tv gekeken (YES dit huisje had kabeltv en dus de hele dag friends, seinfeld etc) en een beetje lekker sapjes besteld aan de bar...De middag wilden de mannen met een treintje door het regenwoud. Zo gezegd zo gedaan. Het treintje vond Kyano helemaal te gek! Sterker nog ze hadden het hele treintje voor zichzelf en dus vreselijk cool natuurlijk! Ze hebben ook nog een stukje gelopen waar ze een prachtig uitzicht hadden over de vulkaan Arenal. Als ze terug komen is Kyano helemaal doodop van alle indrukken en heeft hij pijn in zijn buik en heeft ook wat diarree. Ik voel me ook nog steeds heel rot, misschien nog wel slechter dan in de ochtend en we besluiten roomservice te bestellen en vroeg onder de wol te kruipen J De volgende ochtend lijkt iedereen een stuk fitter en hebben we een lange rit te gaan naar Sarapique.

We weten dat we vandaag een paar uur off road moeten rijden. In ieder geval 1 uur om Monte Verde uit te komen en dan ongeveer1 a 1,5 uur naar Sarapique (zo'n 40km goede off road weg en dan de laatste 6km heel slecht is ons verteld) De eerste 1,5 uur zijn natuurlijk niet heel fijn maar goed te doen! Hierna hebben we asfalt!! AHHH wat heerlijk! Het verloopt allemaal voorspoedig. We hebben besloten de toeristische route te nemen en rijden langs Arenal vulkaan en het meer van Arenal. We schieten hier nog een aantal indrukwekkende plaatjes en na een hele vieze lunch rijden we gestaag door. We komen onderweg nog hele groepen Koaties tegen en kunnen ze prachtig op de foto zetten ook komen we hele mooie vogels tegen met hele aparte nesten in een soort van trechtervorm (foto's volgen) We stoppen voordat we de off road naar Sarpique opgaan nog in het laatste 'stadje' om hier nog even wat boodschappen te halen en wat te drinken. Ondanks dat we enorme tijden rijden (zo'n 6-8 uur soms wel) doet Kyano het weer super!! Als we met de auto door dit plaatsje rijden wannen we ons even in Australie. Dit lijkt Tulli wel of Darwin in de nacht. We zien overal 'rednecks', dirtroads en heel veel landarbeiders. Niet om onaardig te zijn maar we sluiten de deuren van onze auto toch maar even ;-) Just to be sure....We houden een plaspauze halen wat drinken en bij een heel klein winkeltje (heeeele vieze wc's en ook geen water...ILL) halen we mega lekker chocolate chips cookies J) Hierna stappen we snel weer in om het off road stuk te gaan rijden.....Goed...of eigenlijk niet goed....WAT EEN HEL!!! Dit kunnen ze niet eens een weg noemen...betere benaming zou zijn gatenkaas of gaten met af en toe een stukje weg!! We wisten nu dat we over het laatste stuk off road minimaal een paar uur zouden gaan doen in plaats van de geplande 1-1,5 uur. Heel eerlijk gezegd zat ik echt tegen het plafond en Kyano werd al heel snel wit rond zijn neus...Sven keek al een paar keer in zijn achteruitspiegel naar ons en vloekte behoorlijk op de weg! Noemen ze dit een goede off road weg?!? Hoe erg moet het dan nog worden?? En als de wielen dit maar overleven terwijl de rotsen onder onze auto afketsen..Sven stopt!! Hij zegt 'michelle wat wil je?' Blijkbaar heb ik de vlekken in mijn nek staan, van de pijn en ongemakkelijkheid en Sven ziet dit zo ook echt niet zitten. Dit gaat zo minimaal nog wel 2,5 a 3 uur duren voordat we bij onze bestemming zijn en het is ook nog eens 3 uur in de middag...We besluiten (en balen stevig) de auto om te keren want we realiseren ons dat het voor 1 nacht is en dus morgen ook dit stuk weer terug moeten rijden... Sven zoekt op de kaart naar een iets groter plaatsje (we wilden ook niet in het wilde westen slapen ;-)) en besluiten de offroad terug te rijden en een ander hostel/hotel op te zoeken, alles beter dan deze weg...We rijden een heel stuk (bijna 2 uur) door allemaal plekjes en proberen (gezien de tijd en wij ECHT NIET in het donker willen rijden) toch wel een beetje angstvallig uit naar een plekje om te slapen. Inmiddels maakt het ons allemaal niet meer zoveel uit als er maar een bed staat en we uit de auto kunnen...Uiteindelijk zien we een bord met daarop La Quinta. http://www.hotellaquintasarapiqui.com/ We hebben geen idee, en in de lonley planet kunnen we het ook niet zo 1,2,3 vinden maar besluiten het toch maar te proberen...Sven stapt uit terwijl Kyano en ik in de auto wachten...Hij komt binnen 5 minuten terug met SUPER GOED nieuws! Ze hebben plek voor 1 nacht en een kamer met 3 enorme bedden en ontbijt! WOEP WOEP! We kunnen slapen (veel te duur!!) Het is een prachtig plekje midden in het regenwoud! We hebben zelfs airco!! We kopen in het restaurant het grootste ijsje voor Kyano wat we kunnen vinden (dat had hij wel verdiend!) en nemen zelf een lekker drankje. Kyano en ik besluiten een cadeautje voor Sven te kopen in de gift shop want hij is morgen jarig. Kyano zoekt helemaal zelf een klein, oranje stenen kikkertje uit. Hij kan niet wachten met geven tot morgen en dus krijgt Sven hem gelijk. Ook zingen we uit volle borst een verjaardagsliedje!! Sven is nog nooit zo blij geweest met een cadeautje die Kyano helemaal zelf heeft uitgezocht! We eten nog een boterham op de kamer, wandelen nog wat rond in het regenwoud en douchen onder onze enorme regendouche, ahhhh dat doet een mens goed! Hierna kruipen we onder de wol! Kyano slaapt binnen no time! Helemaal gesloopt door de hele dag in de auto zitten. Wij kijken samen op ons bed nog een filmpje op de laptop en vallen dan ook in slaap....

STOP! STOP! STOP! STOP! (voor de mensen die het verhaal in 2en willen delen ;-))

De volgende ochtend wordt Kyano al om haf 5 wakker en we maken Sven wakker met 34 kusjes van Kyano en mij en zingen we nog maar eens uit volle borst! Sven is vandaag jarig!! We besluiten na het ontbijt gelijk te rijden na Cahuita. Zodat we heerlijk ergens aan het strand kunnen lunchen voor zijn verjaardag en de rest van de dag niet meer in de auto hoeven te bivakeren..want de auto zijn we wel een beetje zat... Het is zo'n 3 uurtjes rijden max 4 en we vertrekken om 9 uur. Uiterlijk 1 uur bij ons nieuwe huisje! TOP! Maar vandaag lijkt echt ALLES tegen te zitten...Zo komen we om de zoveel km wegblokkades tegen omdat ze aan de weg aan het werk zijn! Hoe ze dat hier doen? Nou heel simpel je plaatst een zooitje pionnen aan de ene kant van de weg en gaat daar dan aan het werk. De andere kant kan dan gewoon doorrijden en de kant waar ze aan het werk zijn moet gewoon wachten tot ze klaar zijn...Dusssssss.....Na een file van een uur rijden we eindelijk weer even door. Dan opnieuw belanden we in de file..deze keer lijkt er iets gebeurt te zijn want er komt politie langs en ook ambulance. Als we na weer een minuut of 20 langsrijden blijkt er een vrachtwagen zijn hele vrachtwagen in het regenwoud te hebben geparkeerd! We vermoeden dat hij heeft geprobeerd in te halen en toen hij zich realiseerde dat hij het niet redden hij om een frontale botsing te voorkomen hem het regenwoud heeft ingestuurd. Er word hier te pas en te onpas ingehaald door vrachtwagens, auto's, motors etc en we hebben al flink wat tenenkrommende gevaarlijke inhaalacties gezien met bijna frontale botsingen. De wegen zijn hier ook echt verraderlijk. Heuvels, bochten en grote vrachtwagens bepreken je zicht enorm. Natuurlijk neemt Sven geen enkel risico maar als je ergens wil komen moet je toch wel inhalen. En dus gaat het gas er soms flink op (lees: in de stoel naar achter worden gedrukt) en wordt er toch het nodige ingehaald! Uiteindelijk (met een uur vertraging) komen we aan in Lymon. De laatste grote stad die we zien voordat we de naar Cahuita gaan. Het is een grote havenstad en dat is te merken...Het lijkt wel of het allemaal gekken aantrekt...Mensen zijn hier vreemd, een beetje eng misschien zelfs. Het stikt hier van de daklozen junks en mensen die misvormt aan het bedelen zijn op straat. Bijvoorbeeld met 1 been of of misvormt gezicht etc. Het is VERSCHRIKKELIJK druk...echt HISTIRISCH!!! Het verkeer is 1 grote chaos en iedereen lijkt maar wat te doen...We moeten hier toch echt wat eten (het is inmiddels bijna 1 uur en Kyano valt om van de honger aangezien die heeft gegeten om half 5 in de ochtend!) en niet geheel onbelangrijk ons geld is bijna op en dus moeten we toch echt pinnen hier. Eerst maar eens pinnen...bank na bank weigert onze passen en dan nog maar te zwijgen van de eindeloze rijen vol Tico's die ook geld willen pinnen. En dus...20 minuten in de rij...pinnen...helaas geen geld...volgende! Na 3 (!!!) banken te hebben geprobeerd is inmiddels iedereen chagrijnig en geïrriteerd en vallen we om van de honger. Aangezien we bijna geen cash geld meer hebben kunnen we eigenlijk alleen maar bij Burger King eten. En als Sven ergens een verschrikkelijke hekel aan heeft...juistem...en dat op zijn verjaardag die arme schat!!! Na de 'lunch' gaat Sven het nog bij 1 bank proberen. Hij parkeert de auto en besluit in de file te gaan staan die voor het pinautomaat staat. Wij (kyano en ik) blijven zitten omdat het inmiddels schroeiend warm is, we moe zijn en we in de auto (die we van binnenuit op slot kunnen doen) lekker in de airco kunnen zitten..(wederom arme sven...) We doen de deuren dicht en Sven loopt de hoek om richting pinautomaat...Als hij uit het zicht is kijk ik pas goed om me heen...CRAP! Junks, junks en nog eens junks en oja een zooitje daklozen....Ach vooruit denk ik nog de deur zit op slot en de ramen achter zijn geblindeerd dus lekker daar blijven zitten. Maar dan besluit 1 van de junks karton op onze voorruit te leggen. Waarschijnlijk om de auto koeler te houden en misschien een centje te willen verdienen maar Kyano vind het helemaal niet leuk en zegt letterlijk 'mama nu kan ik niets meer zien' Als die junk ook nog besluit een vrouw die langsloopt lastig te vallen en voor ons neus gaat zitten poepen besluit ik dat het beter is bij Sven in de rij te gaan staan. Ik zeg tegen Kyano dat ik de auto ga afzetten we naar buiten lopen en ik hem zal tillen dat hij heel goed moet luisteren en of dat gaat lukken. Hij zegt dapper 'ja mama dat doe ik' Ik zag ons al lopen daar buiten tussen de junks met mijn zoontje en mijn dikke buik in de schroeiende warmte....Inmiddels ben ik op de rijdersstoel gaan zitten en probeer ik uit alle macht de sleutel uit de auto te krijgen maar niets van dat alles lukt. Als er een stel langsloopt die mij ziet zitten tikken ze op het raam. Ik doe hem een stukje open. Ze zeggen letterlijk 'je kan hier beter niet blijven staan met je zoontje...rij hem naar de bank toe daar is het veiliger...' Mijn hart slaat over...zwanger, zoontje ahhhhh ik wil hier weg en wel NU!! Ik probeer van alles om die @^%#%! Auto te starten en te gaan laten rijden maar begrijp helemaal geen zak van die stomme automaat....De junks vinden dit vermakelijk en tikken op de ramen om te willen 'helpen' Inmiddels ben ik toch wel ligt in paniek en aangezien de junk steeds meer karton op onze vooruit legt zie ik ook steeds minder....Dan 45 minuten (!!!!) later zie ik sven aankomen in mijn spiegel! Ik huil van angst, geluk en alles bij elkaar..pfff wat een stress! We zijn snel weggereden en Sven was ook erg geschrokken...Kyano zat heel braaf in zijn stoeltje en zei alleen maar 'mama dat was een gekke meneer...' Tja.....Gelukkig wel geld gescored dat is dan nog iets! ;-)

Hierna zijn we doorgereden naar onze bestemming Cahuita waar we allemaal moe, sjagie en een beetje verslagen (leuk zo'n 34^ste verjaardag voor mijn man) aankomen. We hebben een schattig huisje en op 200 meter is het strand waar we besluiten even heen te lopen...De zee is hier te ruw om in te zwemmen en er hangen dan ook allemaal rode vlaggen...We besluiten in ons huisje te gaan douchen en in ieder geval nog een keer fatsoenlijk uit eten te gaan voor Sven's verjaardag. We belanden in een mega schattig, gezellig reggae-achtig tentje waar het eten echt verrukkelijk is! Pff nog iets wat goed is gegaan J Op de terug weg zien we een luiaard hangen in de bomen van heeeel dichtbij! Dit maakt een hoop goed! We schieten wat te gekke plaatjes en gaan tevreden slapen! De eerste nacht slapen we wat onrustig omdat het huisje helemaal open is aan alles kanten, met hier en daar wat gaten door het gaas. Maar de insecten vallen ons alles mee gelukkig! En zowel Kyano als wij hebben een klamboe wat altijd wel lekker veilig voelt!

Nu hebben we gisteren wat stranden bezocht en gistermiddag een prachtig strand gevonden! WAUW misschien nog wel mooier dan in Samara....Ik zal zo wel even wat foto's posten! Vandaag doen we ook lekker rustig aan! Strandhangen, ijsjes eten, in de zee zwemmen en genieten van elkaar! De carribien VIBE is heel fijn!!!!

Sorry voor het mega lange verhaal ik zal volgende keer proberen weer wat korter op elkaar te posten J Maarja dat lukt niet altijd! We zijn hier trouwens tot woensdagochtend en rijden dan naar Manuel Antonio, Uvita.

Liefs xxxxxxxxxxxxxxx Sven, Michelle, Kyano en Frummel