Inmiddels beland in Tamarindo op een hele fijne locatie maar uiteraard niet zonder slag of stoot ;)

Michelle is inmiddels in Jaco zo ziek geworden dat we besluiten naar het ziekenhuis te gaan. De buikloop duurt nu toch al 7 dagen en dat vinden we toch wel erg lang..Daarbij word je natuurlijk enorm belemmert in je vrijheid van dingen ondernemen...

Met het lood in onze schoenen dus maar weer richting een ziekenhuis, deze keer een privekliniek in Jaco. En dat klinkt echt een heeeeeeeeel stuk beter dat het is helaas....We komen aan en moeten het een en ander aan papier werk invullen en komen al gauw tot de ontdekking dat hier geen airco is en het dus enorm warm is en het stinkt, zo'n muffe ziekenhuis lucht in het kwadraad en dan x100 zeg maar. We worden vrij snel geholpen door een assistent die de eerste onderzoeken doet...Ze weegt me, meet me en ik krijg uit een bakje waar 3 thermometers in staan een thermometer onder mijn oksel geduwd...Als ze me heeft getempt (keurig geen koorts zoals ik al dacht) stopt ze hem weer in het hoesje terug en stopt hem vervolgens in datzelfde bakje weer terug...Even lopen de koude rillingen over mijn rug hoeveel zweetende zieke mensen hebben al voor mij dat ding onder hun oksel gehad?!?!:( Dan worden we in een halletje gezet en moeten we wachten...Kyano begint heel enthousiast met spelen maar geeft het op door de warmte, hij is inmiddels zeiknat en wij voelen ook de straaltjes zweet langs onze rug lopen...Na ruim een half uur wachten trek ik het niet meer, niet lekker, te warm en een stinkend hok IK WIL HIER WEG! En dus besluit Sven te gaan vragen hoelang het nog lijkt te gaan duren...Ze roepen 'dos minutos' Dan komt er een 'arts' de gang oplopen en vraagt wat ik heb en hoelang ik al zwanger ben...vervolgens vertrekt ze weer...Oke?!?! En nu? Ze weet nog niet eens wat ik al gebruik, hoelang ik het al heb en hoe ik me verder voel...maargoed...Dan wordt er eerst nog een andere patiënt tussendoor geholpen en zijn we eindelijk aan de beurt! WAT FIJN ZE HEEFT HIER AIRCO!! Het hele gezin komt even bij! Ze zegt dat ze goed nieuws heeft omdat ze heeft overlegt met een specialist en een medicijn weet voor buikloop die mag gebruikt worden als je 6 maanden zwanger bent...wacht even...6 maanden?!?! Mmm ja ik ben pas 3,5 maand zwanger hoor..Ja dan was het ook wel goed! *zucht* ik kon wel janken! Ik word onderzocht, een oording in mijn oor gestopt en onschoongemaakt weer terug gehangen en wat geluister op mijn buik. Ik krijg 2 medicijnen mee, 1 voor het stoppen en 1 voor het herstel van de darmen. Prima! Maar ik besluit niets in te nemen zonder overleg in Nederland. En dus raadpleeg ik mijn lieve schoonfamilie in Nederland. Na enig uitzoekwerk blijkt dat ik het 1 niet mag gebruiken want te weinig bekend over risico voor de baby en de ander is niet bekend bij apotheek *dubbel zucht* . Nannette zoekt die andere nog voor me na en dit kan als het goed is geen kwaad. Dus wellicht wat van dat spul om de darmflora te herstellen is toch wel fijn. Ik neem dit in de ochtend in en we besluiten even naar het strand te gaan. Ik voel me toch echt niet lekker en we besluiten terug te gaan. Ik eet hier wat droge rijst en ga even op bed liggen terwijl mijn mannen naar het zwembad gaan..Dan lijkt mijn hele maag zich binnenste buiten te keren en spuug ik de hele middag en een groot deel van de avond alleen nog maar...Ik kan tussendoor alleen maar liggen, mijn ogen dichthouden en de wc van dichtbij bekijken...Wat voel ik me verschrikkelijk! Sven lijkt toch wel erg te schrikken want roept zelfs dat hij de vliegtuigmaatschappij wel gaat vragen of we eerder naar Nederland terug kunnen. Ik neem tussendoor mijn temp op en als ik zie dat ik geen koorts heb word ik iets rustiger. Geen koorts dan zal het vast alleen mijn maag/darmen zijn. Ik slaap veel en Sven en Kyano waken over me als 2 pitbulls J Die nacht is alles onrustig en probeer ik in ieder geval wat slokjes water te blijven drinken om niet uit te drogen. De volgende ochtend voel ik me echt een vaatdoek. Ik durf niet eens alleen naar de wc te lopen omdat ik bang ben dat ik van mijn graatje zal gaan...zo slap! We moeten vandaag dit hotel uit en hebben een reis van 3,5 uur op de planning staan....Op het laatste moment besluiten we toch te gaan rijden en wel te zien of het gaat..Inmiddels ben ik zo enorm leeg dat ik me niet kan voorstellen weer ziek te worden en buiten wat water om wil ik ook niets hebben voorlopig...

De rit gaat erg goed! Gelukkig maar! We stoppen onderweg bij een rivier waar er enorme alligators uitgestrekt liggen te zonnen. We hebben ze gezien van een meter of 5. Kyano vond het helemaal te gek om te zien! ' als deze je pakt dan doet het wel heel erg auw aan je billen hoor' ;) We maken wat gave foto's en stappen dan gauw weer in. De laatste 16 kilometer blijkt (door een verkeerde wegkeuze) off road te zijn...*slik* Sven rijd er met 70 km per uur overheen en Kyano en ik houden ons vast. Ik hoop alleen maar dan mijn buik het houd en voordat we het weten zijn we er...Tamarindo! We hebben hier een huisje op het strand geboekt. Eigenlijk boven ons budget maar we dachten voor onze laatste dagen ook wel fijn J Daar aangekomen valt het ONTZETTEND tegen, het is klein, vies, heeft maar 1 bed, en het stinkt er. De man in kwestie bied ons een andere aan, deze heeft in ieder geval 2 bedden...De locatie is echt geweldig, want letterlijk op het strand maar voor de rest....We besluiten het hier 1 nachtje aan te kijken en dan te besluiten maar Sven en ik hebben eigenlijk in ons hoofd al besloten want hier willen we niet onze laatste dagen doorbrengen...Ik lees in de LP een heel leuk hotelletje door Duitse eigenaren met een eigen keuken. Iets wat met mijn buik nu wel fijn is...We lopen er vanaf ons hotel in de avond heen om te kijken waar het is, wat het is en hoeveel het zal gaan kosten. Als we aankomen laat de man ons een appartement zien van 2 verdiepingen met 2 aparte slaapkamers en beneden een volledige kamer (met tv) en keuken! Een prachtig zwembad voor de deur, het strand is nog geen 5 minuten lopen en weg van alle herrie van het uitgaansvolk...Hij verteld dat het 140 dollar per nacht is maar dat als we cash betalen 100 ook wel goed is...WAT?!??! We zitten in ons andere hok voor 120 per nacht. We boeken gelijk bij deze man voor de komende 4 nachten en besluiten dus de volgende dag (weer) te verhuizen. We slapen 1 nacht in ons hok en het is zo erg als we dachten...Kakkerlakken, vieze insecten en de keuken die naast ons zit verspreid een enorme etensgeur in ons hokje. Zo erg dat we kunnen ruiken wat de mensen in het restaurant eten, de airco werkt bijna niet en het is dus wam, we hebben allemaal de hele nacht de kriebels, de veren van het bed in onze rug staan en worden gammel wakker! Spullen pakken en wegwezen! En nu hier...wat een verademing! Ruim, schoon, rustig, werkende airco en heerlijk eigen spulletjes waardoor je kunt koken, even tv kan kijken en lekker kan zwemmen in het zwembad! Goede deal toch?!?! Vlak voordat we weggaan bij ons hok word Kyano nog gestoken door een mier...we hebben hem al 100x gezegd dat hij de mieren niet moet oppakken maarja het is een Weemaes en die moeten zich af en toe eerst branden voordat ze het geloven en dus een zere vinger als resultaat...arme schat!

Het is hier heerlijk en ontzettend relaxed! Ideaal om onze laatste dagen af te sluiten. Michelle is nog steeds niet beter helaas al lijkt ze wel iets beter te worden...We zijn vanavond nog wezen shoppen en op souveniers jacht geweest maar jeetje wat is alles belachelijk duur zeg!!!! En dus wat kleine dingetjes gekocht! Ik heb een prachtige nieuwe tankini gekocht in het blauw en ben er erg blij mee!! Toen we vanavond heen liepen naar de winkelstraat zagen we een beest liggen in een regenpijp die in de grond zat. Hij leek hier opgesloten te zitten en nog te leven. We hebben het gevraagd aan wat locals en die riepen zoiets als 'aha Zorro, komt er vanzelf wel weer uit' dat leek ons vrij onwaarschijnlijk maar goed we dachten we checken het nog wel ff op de terugweg. Op de terugweg zat die arme snuit er nog steeds...Geen Koatie, geen buidelrat maar wel een groot beest. We besluiten het hier maar even te melden bij de receptie want met de locals komen we ook niet verder. De eigenaar wil gelijk mee kijken en neemt een bezem mee. Niet veel later zijn ze terug, ongedane zaken en besluiten hem wel te willen bevrijden. Het beestje is echter zo bang dat het alleen maar wil bijten als ze het eruit proberen te halen...En tja hondsdolheid overhouden aan het redden van een diertje is ook zowat! Sven besluit dat als hij nou de schep tegen zijn kop houd en de eigenaar van ons hotel hem aan zijn staat omhoog trekt. Zo gezegd, zo gedaan en het beestje word bevrijd. Het blijkt een possum te zijn die het gelijk op een rennen zet J Eind goed al goed!

Nu dan echt onze aller aller laatste dagen....tik, tik, tik, tik! Wat is het voorbij gevlogen en wat hebben we hoge pieken en diepe dalen gehad! Maar wat was het een avontuur om nooit meer te vergeten!

Tot gauw lieve allemaal we kijken erg uit jullie weer te zien en alle verhalen nog eens dunnetjes over te doen!

Liefs van ons